Ponadto drewno cenione jest w różnych pomieszczeniach ze względu na swoją wytrzymałość. Pojawia się jednak pytanie, jak należy impregnować drewniane meble, by służyły przez lata? Odpowiednia konserwacja to klucz do uchronienia mebli przed wpływem różnorodnych czynników zewnętrznych.

Drewniane meble zdobią tarasy, balkony czy podwórza. Ciekawie wykończone ławeczki i stoły zachęcają do spędzenia czasu na świeżym powietrzu. Jednak deszcz, wiatr czy ostre słońce bardzo szybko niszczą mebel. Dlatego też zanim wystawimy je na zewnątrz konieczne jest zastosowanie właściwych impregnatów. Najpowszechniejszym sposobem na ochronę mebli jest pomalowanie ich, najlepiej kilka razy, farbą olejną. Sprawdza się to tylko na jeden sezon, więc konieczne jest powtarzanie malowania co 12 miesięcy. W przypadku mebli ogrodowych sprawdza się także bezbarwny lakier wodoodporny.

Woda niszczy również drewno w kuchni oraz łazience. Proces absorpcji wody znacząco się wydłuży, jeśli kuchenny blat lub szafka przy wannie zostaną pokryte lnianym pokostem. Zabieg należy powtórzyć trzy raz w odstępie 3 dni. Dopiero wówczas efekt będzie zadowalający. W sklepach nie brakuje specjalnych środków chemicznych, których zadaniem jest neutralizowanie szkodliwej działalności także grzybów, pleśni i owadów.

Przed impregnacją drewnianych mebli należy usunąć poprzednią warstwę oleju lub preparatu konserwującego. Zapomnieć nie można też o regularnym czyszczeniu mebli. Wszelkie zanieczyszczenia, osiadające na drewnianych powierzchniach przyspieszają procesy niszczenia struktury. Szczególną uwagę trzeba zwracać na powstające pęknięcia i w razie konieczności zastosować metalowe wzmocnienia. Bogaty wybór środków do konserwowania mebli kupić można w marketach budowlanych.

Każdy dom wiąże się z wydatkami, czy to na ocieplanie go piecem węglowym czy piecem olejowym, czy usuwaniem szamba przez firmę specjalistyczną (zakładając, że budujemy dom poza miastem). Dlatego też wybór domu energooszczędnego wydaje się tutaj dobrym pomysłem.

Pierwszym, co należy wziąć pod uwagę, jest fakt, iż taki dom kosztować może nieznacznie więcej niż budowa normalnego domu. Plusem jest to, że taki dom spełniać będzie europejskie normy energetyczne, o które mieszkańcy nie będą musieli się martwić.

Kolejnym ważnym elementem, jeśli nie pierwszym, który należy rozważyć, jest odpowiedni wybór działki budowlanej. Musi być ona nasłoneczniona zarówno latem, jak i zimą.

Ważny jest również kierunek wiatru oraz czy dookoła rosną drzewa, gdyż one mogą mieć wpływ na temperaturę powietrza i wiatru. Jeśli są, warto w miarę możliwości rozważyć budowę tak, aby drzewa czy wszelkie przeszkody terenowe znajdowały się od strony północnej, dzięki czemu osłaniać będą północne ściany od wiatru. Jeśli drzewa nie występują, dobrym pomysłem jest je zasadzić, oczywiście jeśli działka na to pozwala.

Sam teren budowy może być płaski, pagórkowaty, co może osłonić od wiatru, czy nierówny, co pozwoli na budowę ukrytych pomieszczeń gospodarczych.

Nasłonecznienie, oprócz zalety ogrzewania budynku, daje również naturalne światło. Pomyśleć należy zatem na wybraniu projektu domu, który od strony północnej posiadać będzie dużą liczbę okien, co zapewni wystarczające oświetlenie i temperaturę wnętrza w dzień. Takie magazynowanie ciepła możliwe będzie przez usytuowanie okien, tarasu czy balkonu na stronę południową.

Same ściany powinny być wykonane z kilku warstw. Nie powinno się również oszczędzać na oknach – to właśnie przez wybór nieodpowiednich czy tańszych okien dom traci znaczną ilość ciepła.

Domy energooszczędne zwykle posiadają prostą architekturę, bez zbyt wielu załamań i narożników. Dach jest jedno- lub dwuspadowy.

Nie należy oszczędzać na firmie, która zajmie się budową. Ważny jest tutaj wybór materiałów z wyższej półki, gdyż tylko takie zapobiegną ucieczce ciepła z domu oraz sprawą, że dom energooszczędny nie będzie jedynie z nazwy.

Najczęstszych budulcem altanek ogrodowych jest drewno sosnowe bądź świerkowe. Musi być odpowiednio przygotowane i zabezpieczone przed grzybami i pleśnią, aby materiał służył przez długie lata. W sprzedaży dostępne są już całkowicie gotowe altany, które po złożeniu można postawiać na posesji.

Jednakże decydując się na samodzielne wybudowanie altanki ogrodowej, pamiętać należy o właściwym postawieniu fundamentów. Ich minimalna głębokość to 50 centymetrów. Wówczas konstrukcja będzie stabilna i wytrzymała. Jako izolacji użyć można folii budowlanej. Dobrym pomysłem będzie również udekorowanie ażurowych ścian, np. pnączami roślin, co nada altance ciekawy wygląd, a dodatkowo również osłoni wnętrze. Najprostszym sposobem na wykonanie pokrycia dachowego będzie użycie papy.

Konstrukcja altany opiera się głównie na czterech słupach, na których następnie ustawia się dach. Jeżeli jednak zależy nam na komforcie i estetyce, altanę można wyposażyć w elektryczność i wodę, doprowadzając oczywiście właściwą instalację, a ponadto podłogę wykonać z płytek ceramicznych lub kamiennych. Wówczas altana stanie się luksusowym miejsce wypoczynku we własnym ogrodzie.

Popularność altan ogrodowych widoczna była już w okresie średniowiecza, kiedy to drewniane konstrukcje były miejscem zasłużonego wypoczynku. Ustawione pomiędzy drzewami i oplecione winoroślą były ozdobą każdego domostwa. Drewniane konstrukcje można było również zauważyć w renesansowych ogrodach. Z czasem atlanty zaczęły przypominać wiejskie chaty, starożytne świątynie lub gotyckie kaplice. Obecnie jednak powrócono do pierwotnych zasad tworzenia pomieszczeń w ogrodzie.

Po wybudowania wymarzonej altany ogrodowej nie można zapomnieć o jej pielęgnacji. Właściwe impregnacja drewna to podstawa długowieczności konstrukcji. Dach warto też osłaniać w razie ulewnych deszczy, by nie naruszyć pokrycia. Dbanie o poszczególne elementy umożliwi nam korzystanie z altany ogrodowej przez kolejne sezony wakacyjne.

Najtaniej kupimy meble plastikowe i właśnie one są najmniej wymagające. Wystarczy zimą chować je do pomieszczeń o plusowej temperaturze i od czasu do czasu przemywać je wodą z detergentem, a posłużą kilka lat. Jednak to drewniane meble nadadzą ogrodowi uroku, są wygodniejsze i, jeśli dobrze je konserwujemy, o wiele trwalsze. W supermarketach ogrodniczych oferta jest bogata i jeśli nie stać nas lub nie mamy czasu, by zamawiać meble na wymiar u stolarza musimy wiedzieć o kilku rzeczach, żeby nie kupić bubla, który nie wytrzyma kilku tygodni.

Kolejny wybór, jaki nas czeka to rodzaj drewna, z jakiego mają być wykonane. Warto przemyśleć też elementy zestawu, jakie będą pasowały do ogrodu i naszych potrzeb. Musimy wziąć pod uwagę ich wielkość i wagę, jeśli będziemy często je przenosić. Wygoda i funkcjonalność liczą się przecież najbardziej. Jedni potrzebują zestawu, który spełniać będzie funkcję mebli w jadalni, a inni typowych mebli wypoczynkowych, czyli niewielkiego stolika i rozkładanych krzeseł i leżaków.

Do tego wszystkiego trzeba wygospodarować miejsce w altanie czy garażu, gdzie można je będzie chować po sezonie, bo pozostawienie nawet najtrwalszych drewnianych mebli na zimę nie będzie im służyło. Wybierajmy meble z jak najgrubszych elementów, skręcane, a nie jedynie klejone lub sami poprawiajmy po zakupie niedoróbki producenta. Każdy element drewniany w takich meblach powinien być impregnowany, a producent powinien poinformować nas, kiedy musimy powtórzyć zabiegi mające na celu przedłużenie ich trwałość.

Najładniej prezentują się zestawy ogrodowe z drewna egzotycznego, które odporne jest na warunki atmosferyczne i najmniej potrzebuje ingerencji człowieka. Inaczej jest z popularną sosną, którą trzeba impregnować i starać się, by za dużo nie nasiąkała wodą. Warto kupić dużą plandeką lub folię, by zakrywać meble na noc lub gdy ich nie używamy.

Obecnie bez trudu można sobie postawić dom w dowolnym rozmiarze zbudowany z drewna lub z bali. Oferty firm zajmujących się tego typu usługami zawierają zarówno propozycje niewielkich szop, altanek i budynków mieszkalnych całorocznych. Do tej pory takie konstrukcje spotykane były szczególnie na Mazurach lub w górach, jako domki letniskowe przystosowane tylko do wiosenno-letnich wypadów. Jednak obecna technologia pozwala na przebywanie w nich przez cały rok.

Typowo letniskowe domki to przeważnie tylko jedna warstwa desek stanowiąca ścianę zewnętrzną i ewentualnie drugą – wewnętrzną, która ma raczej znaczenie wizualne niż izolujące. Przeważnie jest to boazeria. Domki całoroczne natomiast budowane są praktycznie jak każdy dom w konstrukcji drewnianej. Zazwyczaj posiada betonowe fundamenty, a ściany posiadają izolację. Między ścianę zewnętrzną, a wewnętrzną stosuje się folie oddychające i wełny mineralne. Podobnie można zrobić przy budowaniu domu z bali, ale wtedy wewnętrzne ściany stracą swój unikalny wygląd, kiedy przysłonimy bale izolacją. W tym wypadku, używa się bali o większym przekroju, takich powyżej 100 mm, wtedy izolacja nie będzie potrzebna.

Kolejna ważna różnica między domkiem letniskowy, a całorocznym to poszycie dachowe. Wiadomo, że w tych letniskowych dach powinien być jedynie odporny na wiatr i wodę, natomiast w całorocznym znów trzeba zainwestować w izolację i materiały tłumiące hałas. W letniskowych wystarczą tylko okna z okiennicami, które zamykamy na czas nieużywania, w całorocznym znów musimy zadbać o izolację i akustykę. Kolejna różnica to instalacje grzewcze, elektryczne i wodno-kanalizacyjne. Jeśli korzystamy z takiego budynku tylko kilka tygodni w roku to nie ma sensu zakładać C.O., ponieważ wystarczy tylko kominek, zapotrzebowanie na prąd jest dużo mniejsze, więc większość rzeczy podłączy się przy pomocy przedłużacza z przyłącza lub kiedy koszt założenia owego przyłącza jest duży to rozwiązuje się to zakupem agregatu prądotwórczego. Woda w takim domku przeważnie sprowadza się do tej zimnej, a toaleta umiejscowiona jest na zewnątrz. W domku całorocznym wszystkie te media zakłada się podobnie jak w domach jednorodzinnych. Należy mieć szambo, jeśli nie ma przyłącza, płaci się także za wywóz śmieci.

Te jak wiadomo są bardzo drogie, każde uchybienie konstrukcyjne i budowlane może okazać się dyskwalifikujące do zamieszkania i zamiast cieszyć się ekologicznym domem będziemy walczyć z jego szybkim niszczeniem. Domy z drewna muszą być więc przygotowane na wszelkie warunki atmosferyczne i wahania temperatur, muszą być zabezpieczone przed różnego rodzaju owadami niszczącymi drewno, grzybami, a także ogniem.

Pierwszy etap budowy domu z drewna polega na wyselekcjonowaniu odpowiedniej ilości drewna. Przede wszystkim musi być ono pozbawione wad naturalnych, czyli dużych sęków i pęknięć, przez które dostawać się będzie woda. Kolejnym etapem jest jego wysuszenie, a raczej uzyskanie odpowiedniej wilgotności, bo pozbawione całkowicie wody drewno podatne jest na uszkodzenia mechaniczne, znowu zbyt wilgotne drewno ulega odkształceniom i podatne jest na grzyby. Drewno używane do budowy powinno mieć w granicach 18-19 % wilgotności.

Kolejny etap budowy to impregnacja każdego elementu drewnianego potrzebnego do postawienia domu. W zależności od miejsca, w którym dany element będzie się znajdował użyć należy innej metody i środka. Drewno narażone na działanie wody lub umieszczone w miejscu o małym nasłonecznieniu musi być zabezpieczone impregnatami wodoodpornymi. Oczywiście wszystkie elementy potraktować trzeba środkami ognioodpornymi.

Kiedy zamierzamy wybudować dom drewniany to przygotowanie drewna lepiej powierzyć firmom zajmującym się tego typu zabiegami, bo samodzielne przygotowanie materiału jest zbyt trudne i czasochłonne. Firmy stosują obecnie tzw. metodę próżniowo-ciśnieniową, a już w nielicznych tartakach spotkać się można ze starą metodą, czyli zanurzaniem desek w pojemnikach z impregnatem. Impregnaty używane na tym etapie to tzw. impregnaty solne.

Impregnację stosuje się też dla zachowania naturalnego koloru drewna. Dzięki niej drewno nie sinieje i nie zmienia się poprzez działanie warunków naturalnych i nie jest podatne na zabrudzenia. Impregnaty do drewna występują też w różnych kolorach, a więc służą też celom dekoracyjnym, a lakierobejce zabezpieczają drewno przed jego wycieraniem w miejscach dużego uczęszczania, maluje się nimi więc głównie podłogi. Pamiętać trzeba, że aby drewno zachowywało wygląd i nie niszczało pod wpływem grzybów i owadów impregnację środkami do ich zwalczania trzeba powtarzać cyklicznie. Ilość użytego środka i częstość jego nakładania zależy od wskazań producenta danego specyfiku.

Drewno użyte do wykonania więźby musi być odpowiednio przygotowane: bezwzględnie oczyszczone z resztek łyka i kory, wysuszone do wilgotności 15-20 %, następnie zaimpregnowane środkami grzybobójczymi i owadobójczymi oraz środkami ogniochronnymi.

Najskuteczniejszą, ale i najdroższą, metodą impregnacji drewna jest metoda ciśnieniowo-próżniowa wykonywana na skalę przemysłową w autoklawach. Sposób ten zapewnia dogłębną impregnację drewna, przy najkrótszym jej czasie. Dzięki tej metodzie, drewno może być długo składowane na placu budowy, a niezabezpieczona jeszcze pokryciem więźba dachowa nie straci na swej jakości.

Drewno można także impregnować metodami: powierzchniową i zanurzeniową.

Pierwsza polega na dwu-trzykrotnym powlekaniu impregnatem elementów więźby. Można to zrobić przy pomocy wałka, pędzla lub natrysku. Metoda ta nie daje długotrwałej ochrony przed zawilgoceniem.

Impregnacja drewna – zanurzeniowa polega na kąpieli elementów więźby w roztworze impregnatu w czasie nie krótszym niż 2,5h. Metoda ta pozwala na głębsze wniknięcie impregnatu.

Przygotowane już drewno można użyć do konstrukcji więźby. Rodzaj konstrukcji zależy od kilku czynników:

• od rozpiętości dachu,
• od nachylenia jego połaci,
• od obciążeń, jakim jest poddawana więźba,
• od ciężaru pokrycia.

Rodzaje więźby:

• Więźba krokwiowa – rozpiętość dachu do 7,0m i nachylenie połaci powyżej 40 stopni

Jest to najprostsza konstrukcja. Podstawowym elementem nośnym jest para krokwi, mocowana do ciągłej belki, zwanej murłatą. Nie stosuje się tu podpór pośrednich. Obciążenia przenoszone są na ściany boczne budynku.

• Więźba krokwiowo-jętkowa – rozpiętość dachu większa niż 7,0m

Ten rodzaj więźby jest często stosowany w domach jednorodzinnych. Na około 2/3 wysokości dachu każdą parę krokwi spinają poziome belki-jętki. Dzięki nim rozpiętość dachu może wynosić nawet 11m (przy tym samym przekroju krokwi jak w przypadku więźby krokwiowej). Obciążenia przenoszone są na ściany boczne budynku.

• Więźba płatwiowo-kleszczowa – rozpiętość dachu powyżej 11,0m

Dolne końce krokwi opierają się na murłatach, mniej więcej w połowie na płatwiach górnych (belkach poziomych, podpartych słupami. Słupy stoją na płatwiach stropowych. Końce słupów, z opartymi na nich krokwiami, są spięte kleszczami – podwójnymi poziomymi belkami. Kleszcze montuje się co trzecią lub czwartą parę krokwi w celu usztywnienia całej konstrukcji dachu. Do podparcia krokwi wykorzystuje się tu konstrukcję, nazywaną ścianą stolcową. Obciążenia są tu przenoszone są na strop budynku.

Obecnie, konstrukcje drewniane, do których należy więźba dachowa, nie są już wykonywane przy pomocy klasycznych złączy ciesielskich, a przy użyciu śrub, karbowanych gwoździ i metalowych łączników. Metody te są prostsze, bardziej precyzyjne i zmniejszają zużycie materiału.

Jednakże ekologia wchodzi także w sferę budownictwa domów mieszkalnych. Energooszczędne domy budowane są nie tylko dla „zielonych”, ten współczesny styl zyskał uznanie wśród zwykłych klientów, również z racji oszczędności, które powstają podczas późniejszego użytkowania drewnianego domu. Istotne są również aspekty estetyczne, a to z pewnością należy do atutów tego rodzaju budynków.

Technologie wykorzystywane w drewnianym budownictwie, pozwalają na wybudowanie bardzo oszczędnych domów, które służyć będą swym mieszkańcom przez długie lata. Specjalna konstrukcja wykorzystuje cieplną, kilkuwarstwową izolację ścian zewnętrznych oraz w obrębie dachu, w celu zmniejszenia ilość zużywanej energii do ogrzewania pomieszczeń.

Budynki wybudowane przy użyciu alternatywnych materiałów, wyglądem nie różnią się o tych tradycyjnych. Gwarantują natomiast wytrzymałość i wysoki poziom jakości, a poza tym niski koszt inwestycji, którą można zrealizować bardzo szybko, nawet w ciągu 3 miesięcy. W przypadku budowy drewnianego domu nieistotne są warunki atmosferyczne, dlatego bardzo często powstają one w okresie zimowym. Z kolei wysuszone w wysokiej temperaturze drewno, obniża stopień wilgotności, co zahamowuje rozwój wszelkich grzybów i drobnoustrojów.

Kolejnym atutem jest energooszczędność. Domy drewniane posiadają prawidłowy obieg powietrza i właściwą wentylację, dzięki zastosowaniu cieńszych o 15% ścian. Latem w takim domu panuje przyjemny chłód, a podczas zimowych mrozów jest ciepło i przytulnie. Nic więc dziwnego, że komfort mieszkania w tego typu budynkach należy do bardzo wysokich.

W drewnianym domu nie tylko można zaoszczędzić na rachunkach za prąd. To także indywidualna forma dbania o środowisko. Surowcem budowlanym jest drewno, czyli jeden z najbardziej naturalnych materiałów wykonawczych. Ponadto niższe zużycie energii, to mniejsza emisja dwutlenku węgla.

Nieuczciwości przeciwdziałać mają nowe przepisy zdefiniowane w rozporządzeniu dotyczącym sprzedaży drewna w całej UE. Co prawda zaczną obowiązywać dopiero 3 marca 2013 roku, już teraz jednak poszczególne kraje członkowskie moga się do zmian przygotowywać.

Na mocy nowych przepisów administracja państwowa zobowiązana będzie do regularnego kontrolowania handlu drewnem. W jej obowiązkach leżało będzie też egzekwowanie nowych przepisów. Ich głównym celem jest bardziej dokładny monitoring drewna przeznaczonego na sprzedaż. Handel nielegalnie pozyskanymi surowcami będzie w całej Wspólnocie zabroniony.

Firmy, które prowadzą sprzedaż drewna będą musiały bardziej szczegółowo filtrować swoich współpracowników. Do rejestru będą musiały wprowadzać informacje dotyczące zarówno dostawców drewna, jak i nabywców drewna, a także gotowych produktów drewniaych. Będą musiały także sprawdzać źródło, z którego dostarczane jest im drewno.

Nowe zasady mają pomóc krajom członkowskim w prowadzeniu zrównoważonej gospodarki lesnej a także minimalizować straty powodowane przez nielegalną wycinkę lasów.

Obowiązuje też wiele przepisów nakładanych przez europejskie i światowe organizacje zajmujące się ochroną środowiska, a w naszym kraju (razem z Białorusią) znajduje się ostatni w Europie las pierwotny, czyli taki, który rośnie bez żadnej ingerencji człowieka.

Co roku Dyrektor Generalny Lasów Państwowych przygotowuje rozporządzenia regulujące sprzedaż surowca drzewnego na kolejny rok. Ma to zapobiegać grabieżczej wycince drzewostanu i zapewniać prawidłowe funkcjonowanie przemysłu drzewnego w Polsce. Corocznie też ustalane są ceny poszczególnych gatunków drewna. Zapisywane są też zasady przyznawania przedsiębiorstwom obróbki drewna pozwoleń na wykonywanie takich usług w ściśle przez Lasy Państwowe określonych ramach prawnych.

Wielu właścicieli zakładów w tej branży bardzo się oburza przesłankami, jakimi kierują się leśnicy przy przyznawaniu koncesji, a nawet coraz częściej zgłasza swoje uwagi do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta na te zapisy i praktyki. Dyrekcja Lasów Państwowych argumentuje swoje decyzje tym, że pod uwagę bierze te Zakłady Usług Leśnych, które mają już tradycje w tym przemyśle, są profesjonalne, dobrze przygotowane pod względem kadry i sprzętu, a co najważniejsze nigdy nie naruszały zasad przyznania im zezwolenia. Jeśli jakiś zakład dostaje pozwolenie od Lasów Państwowych to jest przez nie cały czas monitorowany, a zezwolenie może być zabrane. Trudno jednak w takich warunkach przestrzegać zasad nienaruszania zasad konkurencji. 7 października 2010 roku weszły w życie przepisy dotyczące sprzedaży drewna na rok 2011.

Najważniejsze zagadnienia w przepisach, które zawiera się każdego roku:

• osobą odpowiedzialną za sprzedaż drewna jest kierownik jednostki organizacyjnej LP, czyli np. nadleśniczy,

• wymagane są przy sprzedaży przetargi. Przeprowadza się je głównie w internecie na stronach Lasów Państwowych dwa razy do roku (cała pula dzielona jest równo na dwie części) na podstawie cennika sprzedaży detalicznej. Przepisy dotyczą zarówno przedsiębiorstw jak i osób fizycznych,

• ustalane są minimalne ceny drewna dla poszczególnych jego klas jakości, dla wszystkich nadleśnictw w Polsce są one jednakowe,

• przepisy dzielą też pule sprzedaży w przetargach ograniczonych i otwartych, w skali 55 % do 45 % (w roku 2011),

• zalecane są też odpowiednie formy zabezpieczenia Skarbu Państwa przez ewentualnymi niewypłacalnymi kontrahentami (gwarancje bankowe, kaucje, ubezpieczenia),

• ustala się też wysokości kar za nieprzestrzeganie harmonogramu odbierania drewna,

• nakłada się trzy terminy zapłaty za drewno (14, 21 i 30- dniowy do wyboru przez kupującego) oraz odsetki za zwłokę.